داستان‌های ناصری

داستان‌های ناصری از جنـس نقـل حقایـق و معـارف واقعی اسـت، تا انسـان مأنـوس با دنیـای مادی را تلنگـری بزند و بـه او بگویـد: ای انسـان، همه‌چیـز آنی نیسـت کـه پیرامـون خود می‌بینـی و لمس می‌کنـی؛ بلکـه حقایقـی وجـود دارد کـه ادرا ک آن‌هـا با این حـواس پنج‌گانـه ممکن نیسـت. حتـی چیزهایـی که هـر روز ادرا ک می‌کنیـم نیز حقایقـی دارد که آن حقایق با حواس پنج‌گانه، درک‌شـدنی نیسـت؛ بلکه این درک، توفیق اولیایی شـده که ممکن اسـت در همیـن نزدیکی‌هـای مـا باشـند و مـا از آن‌هـا و عالم درونشـان غافل باشیم.
در تبویـب داسـتان‌های ایـن کتـاب، از بعضـی منـازل سـلوک إلـی الله در عرفـان عملـی، اسـتفاده شـده که تناسـب بین داسـتان‌ها و منـازل نیز در نظر بوده اسـت.